Τα δύο στρέμματα.

Αναλύοντας με τον γραμματέα του συλλόγου Παρασκευά Ψάνη ,  μια συνέντευξη κάποιας δημοσιογράφου, σε ένα μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικό και ενόψει της σημερινής εκδήλωσης  στο παραδοσιακό καφενείο Πανελλήνιο στην προκυμαία της Μυτιλήνης (ένα θαυμάσιος ανακαινισμένος χώρος) 12 /5 /2012 Σάββατο, Β Υ Ο Β (Bring Your Own Bottle) φέρε το δικό σου μπουκάλι κρασί,  όλοι μας θα φέρουμε κρασιά από εμπορικές ετικέτες και δεν έχει θέση καμία ερασιτεχνική.

Τοποθετήθηκα ως εξής:

 Πιστεύω ότι οι παραγωγοί με χίλια κλήματα και δύο χιλιάδες, δηλαδή με 5 και 10 και 20 στρέμματα αμπέλι, δεν πρέπει να έχουν εμπορική ετικέτα. Να συνεργασθούν πολλοί μαζί, να κάνουν μια ετικέτα.
Ο μικρός παραγωγός δεν ζει από τον αμπελώνα του, άρα από κάπου αλλού ζει. Κάνει όμως ζημιά στον καθαρό επαγγελματία. Και σου λέω , έχεις ένα υπερωκεάνιο, πολυτελέστατο και κάνεις την γραμμή Μυτιλήνη- Πειραιά, σου πέφτει δίπλα μία σκούνα, ε, θα σου κάνει ζημιά. Βέβαια στο τέλος του ταξιδιού ο ταξιδιώτης της σκούνας θα το μετανιώσει, η ζημιά όμως έγινε.
Για τον λόγο αυτό είμαι υπέρ του σοβαρού επαγγελματία και βλέπω με μάτι βολεψάκια αυτόν με 5 και 10 στρέμματα. Θα το δοκιμάσω το κρασί του, θα το πιώ μα δεν θα το αγοράσω. Εκτός αν είναι κάποιος συνταξιούχος αγρότης, συνεχίζοντας την παράδοση, ενισχύοντας έτσι και την χαμηλή σύνταξή του.

Διαβάζοντας το άρθρο, μου δημιουργήθηκαν κάποιες απορίες ως προς την σκέψη της επαγγελματικής αποκατάστασης κάποιου νέου ατόμου που έχει την σχέση του με το κρασί και εργάζεται κάπου ή είναι ακόμα άνεργος. Είναι πρόταση επαγγελματικής αποκατάστασης, αυτή του Κυρίου  με τα δύο στρέμματα ή χίλια κλήματα περίπου, που παρουσιάζετε στο άρθρο σας ή πρόταση απόκτησης ενός νέου χόμπι όπως πχ ο δίσκος βινυλίου. Ο κύριος ζει, βιώνει την οικογένεια του μεγαλουργώντας την, ανεβάζει την Ελληνική υπερηφάνεια και οικονομία, από αυτή την επαγγελματική του δραστηριότητα ή έχει λύσει τα οικονομικά, της διαβίωσης, της δικής του και της οικογένειας του και έχει αυτό ως χόμπι; 'Όπως λέει και η λαϊκή παροιμία, που ουδέν ορθότερο των λαϊκών παροιμιών, σε ξένο (κώλο) χίλιες ξυλιές.
Σέβομαι στον υπέρτατο βαθμό τον επαγγελματία γιατί στην προσευχή του το βράδυ λέει, Θεούλη μου έχε καλά όλο τον κόσμο έχε και το μαγαζί μου.
Από τον ερασιτέχνη πάντα παίρνω πληροφορίες, γιατί αυτός έχει την ευχέρεια του ρίσκου. Σκέψου να ρισκάρει ένας επαγγελματίας και να αποτύχει, καταστροφή στους πάντες.
Σας ευχαριστώ πολύ

Ο αλκοολικός.

Ο αλκοολικός δεν σκέφτεται για τις επιπτώσεις της πόσης παρά μόνο για την πόση

Η κανάτα του κρασιού.

Η άποψή μου..Πρέπει να περάσει στον κόσμο και στα μέσα μαζικής πόσης και εστίασης ότι η κανάτα είναι το απόλυτο εργαλείο για το κρασί.
Η φιάλη είναι το μέσον αποθήκευσης , μεταφοράς και γνώσης από τις ετικέτες της για το προϊόν και η κανάτα το σκεύος σερβιρίσματος.

Drop Box

Drop Box

Drop Box

Προετοιμασία της χαβούζας για το πότισμα του καλοκαιρινού μπαξέ στο Παυσίλυπο της Μυτιλήνης.

Οι χρυσοί σκούφοι.

Από τότε που ένοιωσα τον εαυτό μου βρίσκομαι σε χώρους μαζικής εστίασης και πόσης.

Ύστερα από μεγάλους  αγώνες καταφέραμε εγώ και η γυναίκα μου να κάνουμε τον δικό μας χώρο το 1980 στην Μυτιλήνη χωρίς την βοήθεια κανενός. Το ονομάσαμε ΠΑΥΣΙΛΥΠΟ.  Από την δουλειά μας, κάναμε και ένα μικρό ξενώνα στον ίδιο χώρο. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2011 που κατέθεσα τα χαρτιά μου για την σύνταξη , ανελλιπώς καθημερινά  ποτίζαμε, ταΐζαμε, και κοιμίζαμε κόσμο. Η κουζίνα της κυρίας Μαρίας καθαρά παραδοσιακή και νοστιμότατη.

Ποτέ δεν ήλθε κανείς να κουβεντιάσει μαζί μας για τον συνδυασμό  των γεύσεων, των φαγητών,  των κρασιών, το γλυκό,  το αλμυρό, το ξινό, το πικρό το άθροισμα όλων, την  νοστιμιά, την συνέπεια στην συνέχεια των τόσων ετών και γενικώς.

Μόνο το κλεινόν άστυ υπάρχει ;

Και μόνο τα κέντρα που ούτε με ένα μηνιάτικο δεν μπορείς να περάσεις την πόρτα τους;

(Τα περισσότερα είναι άδεια, για μένα το καλύτερο φαγητό είναι αυτό που το τρως  με παρέα και όχι χορταίνοντας  την μοναξιά σου)

Εγώ έχω πια αποσυρθεί , αλλά παίρνοντας την αφορμή σας τα λέω για τους νεότερους του χώρου.

Ο έλεγχος και η βράβευση πρέπει να υπάρχει .

Οι κατατάξεις των κέντρων πρέπει να υπάρχουν.

Η επέκταση όμως σε όλοι την Ελλάδα πρέπει να υπάρχει πραγματικά.     

Το κρασί του καρμοίρη.

Στην ζωή μου, λάτρη του κρασιού, καρμοίρη δεν έχω συναντήσει. Βέβαια είμαι ακόμα πολύ μικρός. Ένας  καρμοίρης ( Γ Μπαμπινιώτης – άνθρωπος μίζερος, τσιγγούνης, φιλάργυρος) όταν λέει πως είναι λάτρης του κρασιού , λέει ψέματα!!!

Το χύμα και το εμφιαλωμενο κρασί στα καταστήματα πόσης και εστίασης.

 Από την εμπειρία μου στα καταστήματα μαζικής εστίασης και πόσης , στο πρόβλημα του κρασιού δεν ευθύνονται  μόνο οι καταναλωτές, πελάτες, ούτε και οι εστιάτορες  αλλά και οι έμποροι του κρασιού  και αυτοί οι ίδιοι παραγωγοί. Όταν δίνουν το χύμα σε μια προσφορά χαμηλή που ο εστιάτορας έχει και την δυνατότητα να το νερώσει, με το απλό σκεπτικό του μέσου πότη ότι το καλό κρασί δεν χτυπά στο κεφάλι,  χωρίς να υπολογίζει στα υπόλοιπα αισθητηριακά του κρασιού και πίνοντας δύο λίτρα φεύγει νηφάλιος, γιατί το αλκοόλ είναι εκείνο που μεθά, αφού με το νέρωμα το αλκοόλ του κρασιού φθάνει στους βαθμούς  της μπύρας , γιατί να μη το κάνει ο εστιάτορας;  Με αυτό τον τρόπο εκμηδενίζει και το κόστος του κρασιού και κερνάει κιόλας.

Μήπως τα έξοδα στην εμφιάλωση είναι τόσο μεγάλα και πουλούν το 750mol με τόση μεγάλη διαφορά;

Μήπως κάνουμε και εμείς κάποιο λάθος και δεν ενισχύουμε  τον ρόλο του οινοχόου, παρά ο κάθε εστιάτορας κάνει και τον οινοχόο πιστεύοντας ότι αυτός είναι ακόμα και σεφ και μετρ και επιχειρηματίας και τέλος πάντων παντογνώστης του χώρου;

Αφού όλοι μας ξέρουμε ότι κάποια κρασιά δεν έχουν την δυνατότητα της παλαίωσης γιατί οι έμποροι δεν τα βγάζουν στην αγορά λίγο πριν το χάλασμα σε πανέρια προσφοράς; Τι φοβούνται μη τους πέσει το κύρος;

Αυτά και άλλα πολλά ήθελα να γράψω αλλά δεν έχω την  χρονική ευχέρεια  και  εδώ σας ευχαριστώ . Το  ότι ασχοληθήκαμε με το θέμα είναι πολύ καλό, στην ενημέρωση όσων μας διαβάζουν γιατί αυτοί θα διαδώσουν τις σκέψεις μας .

Η γεύση στο στόμα.

Η γεύση στο στόμα.

Όταν δοκιμάζω ένα κρασί, θέλω  στο στόμα να μεταφέρει  η μύτη όσα υπόσχεται, αρχίζοντας από ένα φρούτο, με την είσοδο να μεγαλώνει και να τελειώνει με ένα φινίρισμα και μια ισορροπία.

Φέρε το δικό σου κρασί.

Bring Your Own Bottle.
Όταν διαλέγουμε ένα θέατρο το κάνουμε για όλα του. Τους ηθοποιούς, το θέμα, τα σκηνικά, το ίδιο το κτίσμα, την αφετηρία και τον προορισμό του έργου.
Όταν διαλέγουμε έναν πίνακα, το κάνουμε για όλη την εικαστική παρέμβαση του καλλιτέχνη.
Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία της δικής μας παρέμβασης σε χώρους που άλλοι επιμελούνται για αυτό.
Κέντρο μαζικής εστίασης και πόσης είναι και το δημοτικό πάρκο, γιατί να προσβάλω τον εστιάτορα και όλη την πίσω του ομάδα, παρεμβαίνοντας εικαστικά, πρώτα στο wine list και αργότερα ίσως και στο διατροφικό menu.
Εάν κάποιο δεν εκφράζει τα δικά μου θέλω και τον δικό μου ουρανίσκο, απλώς δεν με κάνει πελάτη του. Δεν πάω με το δικό μου καφαλτί και τα δικά μου πιόματα. Εάν θελήσω να πιώ ένα κρασί σε μαγαζί που είναι για τσίπρο και ούζο , οι μεζέδες του θα είναι για τα ανάλογα κρασιά. Άλλα θα είναι για την ψαροταβέρνα άλλα στην χασαποταβέρνα άλλα στα Gourmet και άλλο στην τούρτα του γάμου σου. Δεν μπορούμε να τα ισοπεδώνουμε όλα. Η εξειδίκευση πρέπει να υποστηριχτεί. Εκείνο που δεν λέμε ποτέ είναι, στο μαγαζί, ποιος μας πληροφορεί για το ποτό μας και τις νέες ετικέτες του. Εκεί η εξειδίκευση πρέπει να επιβραβεύεται όπως η ευκολία του ντελιβερά στο να βρίσκει το διαμέρισμα.
Για αυτή τη κίνηση, (εκδρομή με τα δικά σου φαγητά), υπάρχουν ειδικά χαρακτηρισμένοι δημόσιοι χώροι. Δεν το κάνεις ούτε σε όλα τα πάρκα, εκτός αν και αυτά ιδιωτικοποιηθούν. Που, πιστεύω ότι ακόμα ανήκουν στο δημόσιο.
Σαφώς και υπάρχουν χώροι που δέχονται και τώρα το δικό σου κρασί και είναι αυτοί οι καφενέδες που θα σου βγάλουν μόνο τον μεζέ χωρίς άλλη αξίωση. Ένα σοβαρό εστιατόριο δεν νομίζω ότι μπορεί να το κάνει . Εάν βρεθεί στην ανάγκη αυτή, σίγουρα πάει για κλείσιμο.

Κάβα.Το κρασί είναι ένα μέσον επικοινωνίας μεταξύ των ομοτράπεζων αλλά ακόμα και εάν το πίνεις μόνος σου είναι ένας ερωτισμός που ξεκινά από σένα και τελειώνει σε σένα.

ΛΙΘΟΙΝΟΝ wine & accessories

Βέβαια είμαι υπέρ της κάβας, όχι όμως ότι είμαι και πολέμιος των μεγάλων super markets.

Η εξειδίκευση είναι εκείνη που με τραβά περισσότερο, από το απρόσωπο . Στην κάβα πάντα υπάρχει κάποιος να σου δώσει ορισμένες πληροφορίες για το προϊόν  που θέλεις και έτσι αποκτώντας  κάποια γνώση, θα ενισχύσεις  την απόλαυση της πόσης.

Στο απρόσωπο ότι ξέρεις αγοράζεις και επειδή η παντογνωσία είναι ιδίωμα Ελληνικό, αγοράζεις τα πάντα.

Το κρασί είναι ένα προϊόν που αγοράζουμε χωρίς να ξέρουμε τι περιέχει.  Ο ειδικός όμως θα μας πληροφορήσει για αυτό.

Δεν πιστεύω ότι ένας καβατζής  ξύπνησε ένα πρωί και είπε, θα κάνω κάβα. Η κάβα  είναι τρόπος ζωής, είναι κουλτούρα, είναι καψούρα.  Έτσι κι εγώ είμαι υπέρ της.

Όταν  την συναντώ, δεν μπαίνω γιατί θέλω να αγοράσω κάτι αλλά να ταξιδέψω στον κόσμο της, μέσα από τις ετικέτες των φιαλών. Αυτές είναι ο δίαυλος  επικοινωνίας  μεταξύ του παραγωγού και μένα και εκείνες που χαρακτηρίζουν  την κουλτούρα,  την φιλοσοφία της κάβας και του καβατζή.

Χωρίς όμως τις πολλές και διάφορες κρίσεις  οι
ετικέτες με ταξιδεύουν. Όταν περνώ  από μπροστά της , πολλοί με πιέζουν να μη μπω, όπως το μικρό παιδί στην  παιχνιδούπολη,  μα πάντα το σκορ μου, είναι  μεγαλύτερο από το όχι..   

Το κρασί και το χρώμα του.Εάν σου αρέσει το λευκό κρασί μη πιέζεις τον εαυτό σου να πιεί το κόκκινο. Το κρασί δεν είναι χάπι ούτε σιροπάκι για τον λαιμό. Είναι απόλαυση, είναι επικοινωνία. Τα ωφέλει έρχονται και από τα δύο.

Το κρασί και το χρώμα του.
Το χρώμα του κρασιού, είναι εκείνο που κυριαρχεί και εξουσιάζει το βλέμμα μας. Η διαύγεια, η λαμπρότητα, η έντασή και το είδος του χρώματος, είναι κύριο συστατικό στοιχείο της ποιότητά του.

Το νησί και το κρασί.

Το νησί με την χερσαία Ελλάδα συνδέεται, με αεροπλάνο και με γρήγορο βαπόρι, μα προτιμώ το συμβατικό, το αργό. Έτσι υποχρεώνω τον εαυτό μου για λίγο να γίνει τεμπέλης, να αδειάσω το μυαλό μου από σκέψεις, να διαβάσω κάτι που έχω σημειώσει, να χαζέψω. Σήμερα η εξέλιξη της τεχνολογίας είναι η ταχύτητα της επικοινωνίας. Το κρασί όμως δεν ανήκει σ’ αυτή την εξέλιξη, είναι ακριβώς το αντίθετο.

Προσθήκη λεζάντας

Περί οίνου ο λόγος Μυτιλήνη.

Γεια  σας.

Ύστερα από μια συζήτηση με ορισμένα μέλη του συλλόγου ΠΕΡΙ ΟΙΝΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗ έκανα μία βόλτα στις κάβες της πόλης και στην  ΚΑΒΑ SANTO στη Ηλία Βενέζη του Κώστα Μουτζούρη (γνώστη του κρασιού)  βρήκα κάποιες σπουδαίες ετικέτες σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές και θεώρησα καλό να σας τις παρουσιάσω.

1)Νάουσα 2000 Grand Reserve, Ερυθρό

Ο νομοθέτης προβλέπει όρους και προϋποθέσεις που πρέπει να τηρούνται για να πάρει ένα κρασί τον  τίτλο του Grand Reserve. Έτσι το κρασί αυτό είναι.

  Ειδικά επιλεγμένος ερυθρός, που δημιουργήθηκε με σεβασμό στην παράδοση και προέρχεται από τους ονομαστούς αμπελώνες τη ζώνης της Νάουσας. Ο χρόνος είναι με το μέρος του κρασιού αυτού, αφού ωρίμασε για τουλάχιστον 2 χρόνια σε μικρά δρύινα γαλλικά βαρέλια και ισορρόπησε για άλλα δύο χρόνια στη φιάλη

Ποικιλία-  Ξινόμαυρο.

Πριν το σερβίρουμε το μεταγγίζουμε στην κανάτα με τον τρόπο της μετάγγισης του παλαιωμένου κρασιού, όπως αναφέρεται  στο  http://ddirchalidis.blogspot.com/

2)Παράγκα του κυρ Γιάννη, Ερυθρό.

Ένας μοναδικός συνδυασμός από Ξινόμαυρο – Merlot – Syrah, με έντονο χρώμα και σύνθετο μπουκέτο αρωμάτων και γεύσεων.

Το μεταγγίζουμε στην κανάτα απλώς να αναδείξει τα αρώματά του.

3)Αγιορείτικο Τσάνταλη, Λευκό

Βρίσκεται στη μοναδική τοποθεσία του Αγίου Όρους και πιο συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονα στο Μετόχι της Χρωμίτσας.

Ποικιλίες: Αθήρι, Ροδίτης, Ασύρτικο. Κρασί, με κρυστάλλινη διαύγεια και ελκυστικό ανοιχτό κίτρινο χρώμα με πράσινες ανταύγειες

Σερβίρεται κατ ευθεία από την φιάλη.

4)Σαμπάνης, Λευκό.

 Το οινοποιείο, κτισμένο στην καρδιά της αμπελουργικής ζώνης του Αγ. Ιωάννη Αυλίδας απέχει 15 χλμ. Από την πόλη της Χαλκίδας. Το κλίμα στην ευρύτερη περιοχή χαρακτηρίζεται "Μεσογειακό" με κρύος χειμώνες, ζεστά καλοκαίρια και ξηρό μακρύ φθινόπωρο. Τα σταφύλια που καλλιεργούνται στο κτήμα είναι ένα μείγμα από γηγενείς και ξενικές ποικιλίες.

Σερβίρεται κατ ευθεία από την φιάλη.

Εις υγεία!!!

Drop Box

After !!!

Κοπή της πίτας του συλλόγου Περι Οίνου ο Λόγος Μυτιλήνη.

Γευστική και Εικαστική Παρέμβαση Οίνου ΠΕΡΙ ΟΙΝΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

 

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η κοπή της πίτας του συλλόγου την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012  στο κέντρο living room στην προκυμαία της Μυτιλήνης. Στην εκδήλωση βραβεύθηκε με τιμητική πλακέτα η Πανελλήνια Ένωση Οινοχόων, η οποία παραδόθηκε στον πρόεδρο και μέλος της Π.ΕΝ.Ο.κύριο Διρχαλίδη Δημήτριο.

Το μενού της εκδήλωσης.
Κάβα ΣΑΝΤΟ, Μουτζούρης Κώστας, Άρωμα Λήμνου
Κάβα Γρηγορίου, Γρηγορίου Μάκης, Λημνιά γη, Λήμνος λευκό, Σάμος λευκό.
Οινοφόρος Μεγαλοχωρίου οικογένεια Πατερέλλη, Μάκαρας, Δάφνης και χλόη.
ΔΣ συλλόγου, Σαμαρτζής οινοποιείο, Άσκρη κοιλάδα των μουσών, Θήβα, Δύο ποτάμια, Κλεψύδρα.
Το μενού.
Πλατό Λεσβιακών τυριών, ψημένα πολύσπορα ψωμάκια, τοπικά λουκάνικα, μπιφτέκια, φτερούγες από τοπικά κοτόπουλα, τηγανητό κοτόπουλο , χάμπουργκερ, μεξικάνικη πίτα με λαχανικά ,λαχανοπιτάκια, τυροπιτάκια , γλυκό τσουρέκι.

•  

 

Ο οινοχόος.

Πια η διαφορά το να κάνεις ένα κρασί, από το να το κρίνεις.

Αυτός που κάνει ένα κρασί από την αρχή έως το τέλος είναι ο άρχοντας του έργου.
Αυτός που το κρίνει είναι ο υπηρέτης του.
Δεν μπορώ να θεωρήσω κανέναν από τους δύο σημαντικότερο.
... Ο παραγωγός φτιάχνει το κρασί και ο οινοχόος το κρίνει και το διαδίδει.
Ο ένας έχει την ανάγκη του άλλου. Αν και οι δύο οδεύσουν μονολιθικά το αποτέλεσμα θα είναι το καλλίτερο.
Η προφορικότητα του οινοχόου έχει δύναμη και με την τεχνολογία, γίνεται μεγαλύτερη. Μόνο όταν αυτή πάσχει, υπάρχει πρόβλημα.
Άρα ο καλλίτερος οινοχόος δεν είναι αυτός που προσλαμβάνει αισθητηριακά τα περισσότερα, αλλά αυτός που περιγράφει με σαφήνεια όσα προσλαμβάνει αισθητηριακά..